јануари 27, 2021
Правото на слободно изразување е суштествена основа на демократското општество. Неможноста на државата ова право да го ограничи, без „оправдана причина“ е показател за степенот на демократската зрелост на едно општество. Правото на слободно изразување е гарантирано со низа меѓународни правни акти, кои нашата земја ги има ратификувано, што значи презела обврска за почитување, гарантирање и заштита на правото на слобода на изразување. Но, да ги ставиме на страна за момент обврските на државата за почитување на ова право. Гласно размислувам со вас, можеме ли самите да го направиме нашето општество подобро место за живеење, без исклучок, со тоа што меѓусебно ќе ги почитуваме нашите права? Можеме ли при уживањето на својата слобода на изразување да се воздржиме од изјави со кои свесно и/или намерно ја нарушуваме честа и угледот или приватноста на другите индивидуи? Свесни сме дека слободното изразување е моќна алатка во „дигиталниот свет“ која (не)често е злоупотребена и искористена да се поттикне насилство, да се шири омраза и може да наштети на приватноста и безбедноста. Оттука, во оваа колумна ќе се обидам да ви пренесам дел од моите ставови и размислувања како млад човек, а кои успеав да ги стекнам искуствено, и притоа нема да се задржувам на законите, декларациите, дефинициите и сл.